Bijna biefstuk

Tegen drieën is het als ik de nacht doorsnijd. Binnen tien minuten thuis, zo lijkt het. Scherp door de koffie en scherp door de bochten, scheur ik door het Gelders land. Flarden schimmige schaduwen flitsen mij voorbij. In een muur van koplamplicht ontneemt de mist het verre zicht.

‘Pas op’, klinkt er vlak voor de laatste bocht, ‘er staat je wat te wachten*’. Uitvieren en kijken wat ik zie. Vaag bespeur ik een gedaante in het duister op de weg. Op tijd nog om te remmen. Een metertje heeft het gescheeld. Ze kijkt verbaasd, wanneer ik voor haar stop. Verbaasd, dat ben ik ook. ‘Zeg dame, wat doe je hier zo op de weg?’ Koekalm wandelt ze terug naar de wei.

Drie jaren rijd ik deze weg, bij licht en donkere tijden. Nog nooit stond er één zo op de weg. Ze had wel biefstuk kunnen wezen. ‘Jij ook Jacques’, is daar weer de stem. Mijn dank, ik zal het niet vergeten.

Waarschuwingen

Het onbewuste praat veel meer met je dan je gewaar wordt. De één is zo met zijn bewustzijn op de buitenwereld gericht, dat niets uit het onbewuste bewust gehoord, gezien of gevoeld wordt. De ander staat er zo voor open, dat die moeite heeft met de buitenwereld en in zeven sloten tegelijk loopt. De meeste mensen zitten daar ergens tussenin. Met één oog hier en één oog daar, word je veel gewaar. Waarschuwingen en tips komen zo geregeld je bewustzijn binnen wandelen. Doe er je voordeel mee. De koe en ik hadden letterlijk gehakt kunnen zijn, wanneer ik mijn snelheid niet had aangepast. Een ongeluk was dan sowieso onvermijdelijk geweest.  

Bijna biefstuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven